FARC - Revolucionarna glazba

Južnu Ameriku njen sjeverni susjed (SAD) uvijek je smatrao nekom vrstom svog dvorišta (backyard) stoga je revolucionarna aktivnost na tom kontinentu uvijek zahtijevala iznimnu hrabrost i požrtvovnost. Upravo su tamo, gotovo u krilu najjače imperijalističke sile svijeta, ispisane neke od najljepših stranica historije proleterskog antiimperijalističkog pokreta.

Oduvijek oštro podijeljen na bogatu i malobrojnu bijelu elitu i narodne mase, kontinent je lako prihvatio marksizam koji se uklopio kao novo oružje u borbi koju su već vodili seljački i indijanski pokreti. Upravo u toj kombinaciji marksizma kao klasne teorije emancipacije, pobune starosjedilačkih masa držanih u polu-kmetskom položaju i težnje da se izađe iz sjene velikog sjevernog susjeda rađa se latinoamerička ljevica sa ciljem klasnog, narodnog (popular) i nacionalnog (nacional) oslobođenja. Ta ljevica stvorila je svoj panteon revolucionarnih heroja i mučenika (Tupac Amarú, Toussaint Louverture, Simón Bolívar, José Martí, Augusto Sandino, Fidel Castro, Salvador Allende…), ali je dala i simbole svjetskog revolucionarnog pokreta kao domovina Che Guevare i mjesto odakle se po svijetu proširio termin gerila.

Nastavljači te duge borbe jednog kontinenta za svoje oslobođenje su i Revolucionarne oružane snage Kolumbije – Narodna vojska (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia – Ejército del Pueblo). Otkako je FARC 1964. pokrenuo oružanu borbu, to nije rat samo protiv kolumbijske buržoazije ili protiv desničarskih paravojnih formacija – to je rat protiv SAD-a. I doista, mnogi pretpostavljaju da bi rat odavno bio dobiven da nisu američka vojska i službe tako snažno prisutne u kolumbijskom građanskom ratu.

Upravo zbog tog nametnutog asimetričnog načina ratovanja, područje djelovanja FARC-a bile su prostrane kolumbijske prašume. Tamo je FARC mnogo više od vojske – na oslobođenom području stvaraju se potpuno novi društveni odnosi posve suprotni od onih koji vladaju u ostatku Kolumbije (pogotovo po pitanju odnosa spolova i položaja seljaka).

Suočeni s takvim uspjesima revolucionarnih snaga, američki “savjetnici” i njihovi kolumbijski poslušnici pribjegavaju najprljavijim oblicima borbe koji uključuju mučenja i ubojstva sindikalnih i drugih aktivista kao i stalne pokušaje da se diskreditira FARC povezivanjem sa trgovanjem narkoticima što je samo nevješti pokušaj sakrivanja izravnih veza aktualnog predsjednika Uribea sa plaćeničkom paravojskom kartela (veze koja je izašla na vidjelo tijekom 2006/7).

Još jedan od načina da se opravdaju najbrutalniji i najautoritarniji postupci režima jest proglašavanje protivnika teroristima – tom univerzalnom oznakom koja je nakon 9/11 postala toliko široka da bi sasvim elegantno pristala i našem partizanskom pokretu i narodnooslobodilačkom ratu ima pravo i dužnost da učini sve kako bi izborio vlastitu slobodu. Unatoč nedavnim gubicima sigurni smo u konačnu pobjedu naroda i narodne vojske.

Pri tome ne treba zaboraviti ni našu obavezu – internacionalnu solidarnost, jer borba kolumbijskih masa nije samo njihova borba pošto svaki udarac imperijalizmu slabi sistem svjetskog kapitalizma.

01 - El Comandante.mp3 (3786 k)

02 - Jacobo Arenas.mp3 (4155 k)

03 - Por aqu+ş pas+-.mp3 (2782 k)

04 - La cabra loca.mp3 (3250 k)

05 - Canto a Manuel.mp3 (3177 k)

06 - Palo al yanqui.mp3 (3259 k)

07 - Fusiri nasxha.mp3 (2733 k)

08 - Amor bolivariano.mp3 (3865 k)

09 - Cumbia fariana.mp3 (2213 k)

10 - Numerao bolivariano.mp3 (3089 k)

11 - Son valientes.mp3 (4767 k)

12 - Salsa CRB.mp3 (3541 k)

• < Pred
• Slijedeće >